wereldfoto’s

Cambodja

Sat, 5 Feb 2011 13:11:00 +0100

Wat moet je zeggen over dit heerlijke, chaotische land met al die vriendelijke mensen?
Dat het verkeer lijkt op een aquarium, vol met bonte en toeterende vissen, die elkaar soepel en natuurlijk ontwijken? Go with the flow.. Zo voelt het, als we elkaars handen vasthoudend vol overgave een straat van 40 meter breed oversteken in Phnom Penh. Elkaar vertrouwen, daar gaat het om, geloof ik..
Of moet je zeggen dat het een ontwikkelingsland is? Gezien de armoede en schreiende dingen die we geregeld zien, zou je dat kunnen vinden. Een land in ontwikkeling is het zeker. De ellende van het afschuwelijke Khmer Rouge regime van 1975-1979 is nog duidelijk voelbaar. Wij wisten niet dat de rode Khmer zelfs in 1994 nog actief was en toeristen hebben vermoord. Ook zien we nog overal slachtoffers van de landmijnen, die hier nog steeds jaarlijks meer slachtoffers maken dan in het verkeer. Geregeld zien we ze samenspelen in kleine orkestjes, soms blind met een hand, soms zonder voeten..soms maken ze geen muziek, maar verkopen ze mooie kaarten.
Toch zien we ook veel goeds! Veel schoolgaande kinderen, weinig echte honger, restaurants waar kansarme kinderen Engels en bedienen leren. Er is groei, er wordt gewerkt aan opleiding en beschaving. De motors van de brommertjes lijken schoner dan 15 jaar geleden en internet en wifi is overal voorhanden. Het tourisme lijkt op gang, met veel dank aan Angkor Wat, kortom, er is hoop en hoop doet leven.
De tempels van Angkor zijn een bezoek aan Cambodja alleen al meer dan waard, dat is wel duidelijk! Trek er minimaal 2 dagen voor uit, anders mis je veel. Als fotograaf had ik het er wel een week kunnen volhouden. Nu hebben we het echter in 3 dagen gedaan. De beroemdste tempel is Angkor Wat, maar minstens zo interessant is de verlaten stad Angkor Thom met de prachtige Bayon tempel, alsmede de Ta Prohm tempel, waar de natuur langzaam alles terugvordert. Grote boomwortels en lianen overwoekeren daar langzaam de prachtige tempel met haar decoratieve versieringen. Dit alles geeft er een mooie mysterieuze sfeer aan. De tempels zijn gebouwd tussen de 6e en 13e eeuw. Ze raakten echter in verval nadat de Khmer-dynastie door buitenlandse overheersers verslagen werd. Pas aan het einde van de 19e eeuw werden de tempels herontdekt, Wellicht is er ook nu nog veel verborgen in de jungle.
Hoogtepunt voor mij als fotograaf was een 8 uur durende boottocht van Siem Raep naar Battambang! Bekijk de beelden en je begrijpt wel waarom.
Battambang is ook de moeite waard. Een kleine provinciestad, nog niet al te toeristisch, waardoor je een goede indruk van het echte leven in Cambodja krijgt. De bambootrain is de grootste toeristische attractie van Battambang en mag je niet missen, maar ook ‘gewoon’ je een dagje laten rondrijden in een tuktuk of een fiets huren zijn prima gelegenheden om je te laten kennismaken met deze aardige mensen.
Lees meer over Cambodja bij Phnom Penh

Bekijk fotoalbum

Corfu - Griekenland

Thu, 29 Jul 2010 14:59:52 +0200

Eigenlijk zouden we 10 dagen gaan wandelen in Schotland, maar de vulkaan van de Eyjafjallajökull-gletsjer in IJsland gooide roet in het eten, waardoor onze vlucht naar Edinburgh werd gecanceld en er niet anders op zat dan een alternatief te zoeken. Het werd een last-minute reis van 8 dagen naar Corfu in Griekenland.
Wat ik er van begrepen heb is Corfu het groenste eiland van Griekenland, er valt met name in de wintertijd wat meer regen, dus de beste tijd om op vakantie te gaan is mei-september.
Wie de moeite neemt om het eiland te voet te ontdekken, komt op plaatsen waar de moderne tijd nauwelijks vat lijkt te hebben gekregen op het landelijke leven. Nog steeds zijn er dorpjes waar nauwelijks toeristen komen, waar vrouwen in het zwart gehuld in de olijfboomgaarden aan het werk zijn en waar ezels takkenbossen de heuvels op sjouwen. Het is deze tegenstelling tussen oud en nieuw die Corfu leuk maakt.
Kerkyra of Corfu-stad heeft 50.000 inwoners, een prachtig authentiek centrum met vele smalle straatjes, twee forten en talloze winkels en uitgaansmogelijkheden. Kerkyra is vanaf het hele eiland goed bereikbaar met de bus.
Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn. Hou je van wandelen, lekker eten, mooie natuur, lekker winkelen en een snufje cultuur? Dan is Corfu een heerlijk eiland om een tijdje door te brengen. Neem ook zeker je camera mee, want er zijn mooie plekjes genoeg!
Bekijk fotoalbum

Thailand

Fri, 1 Jan 2010 17:06:26 +0100

Wat een prachtig land en wat een vriendelijke mensen!
We hebben er vier weken zonder vastomlijnde plannen rond mogen kijken en het is ons uitstekend bevallen!
Na een dag acclimatiseren in Bangkok maakten we een uitstapje naar Ayutthaya, 70 km naar het Noorden. Aldaar huurden we een tuktuk met chauffeur voor 4 uur en bezochten we 8 prachtige overblijfselen, lees ruïnes van dit oude koninkrijk van Thailand. Indrukwekkend mooi, fotogeniek en zeer de moeite waard.
Het Koninkrijk Ayutthaya was een historisch Thais koninkrijk dat bestond van 1350 tot 1767. Op haar hoogtepunt had Ayutthaya ruim een miljoen inwoners: de stad werd qua grootte en welvaart vergeleken met Parijs door de ambassadeurs van zonnekoning Lodewijk XIV. Met de val en verwoesting van de stad in 1767 door de Birmezen kwam er een eind aan dit koninkrijk.
Chiang Mai - Van Bangkok namen we de nachttrein naar Chiang Mai, 700 km in 14 uur en met een couchette prima te doen. Chiang Mai is wat gemoedelijker dan Bangkok met een leuke nightbazar en een prima stad als basis om het Noorden te verkennen. Vanuit Chiang Mai kun je treks maken, hilltribes te bezoeken, maar ook op een olifant gaan zitten of raften.
Van Chiang Mai namen we de bus naar Thaton en vandaar een ‘longtailboat’ naar een ontwikkelingsproject van een Akha gemeenschap. Hier leerden we de kunst van het bamboekoken en hadden we een paar heerlijke dagen tussen deze vriendelijke mensen. Heel bijzonder vond ik het feit dat we, terwijl toch midden in de rimboe, de beschikking over wifi hadden! Zat ik toch ineens het NOS-journaal op mijn iphone te kijken...
In Chiang Rai verbleven we één dagje. Een ontspannen stad, waar we op de night bazar getuige waren van een leuke travestietenshow en ons verbaasden toen we in een warenhuis een hele etage ontdekten waar de jeugd druk was met games en karaoke.
Via Bangkok vlogen we door naar Koh Samui. Op Koh Samui en Koh Tao beleefden we twee heerlijke weken. Zon, massages, heerlijk eten, snorkelen, een temperatuur van rond de 30 graden en vriendelijke mensen overal. Wat wil een mens nog meer.
Wel viel me op dat het toerisme op Koh Tao wel heel welig tiert en dat ze er daar goed aan zouden doen die scooters uit de verhuur te halen. Tenslotte is het hele eiland gemakkelijk te belopen, laat staan te fietsen en nu zijn er echt zoveel, dat je elke twee meter in de nauwe straatjes weer opzij moet stappen. Kan beter dus. Verder een prachtig eiland, waar we de laatste dagen in het prachtige Mango Bay Resort verbleven.

Bekijk fotoalbum

Canarische Eilanden - Gran Canaria en Tenerife

Fri, 17 Jul 2009 16:05:54 +0200

Jarenlang met een grote boog omheen gevlogen. Mij niet gezien in zo'n massaal toeristenoord. Uiteindelijk toch op Tenerife terecht gekomen met onze eerste vakantie in 2000, min of meer toevallig en ik moet zeggen dat het me 100% meeviel. Prachtige wandelingen gemaakt, de Teide beklommen, geslapen op 3200 meter, rust gevonden en aardige mensen ontmoet, kortom een heerlijke voorjaarstrip!

In 2009 besloten we vanwege de slechte weersverwachtingen een ‘last minute’ te pakken. Het werd Grand Canaria. Vanuit Playa del Ingles maakten we leuke uitstapjes over het eiland en het moet gezegd, het smaakte naar meer. Niet zozeer het toeristische gedeelte dan wel het bergachtige binnenland zijn de moeite waard en ja, prachtig weer natuurlijk! Voor fotografen is de woestijnachtige streek bij Maspalomas bij zonsondergang zeer de moeite waard.

Bekijk alle foto’s hier

Spanje

Fri, 6 Mar 2009 17:29:58 +0100

Ik ben een groot fan geworden van Spanje als vakantieland. De maanden maart en april zijn ideaal om er even op te laden en de winterdip achter je te laten. In 2005 begon het met een weekje Sevilla, later volgden Valencia, Barcalona, Malaga, Granada en vele leuke kleine dorpjes.

Bekijk de foto’s hier

Zwitserland - de kesch trek

Sun, 6 Jul 2008 17:04:44 +0200

In Zwitserland liepen wij in 2008 de Kesch trek. Vanuit Davos vertrokken we voor een tocht van 4 dagen van berghut naar berghut naar berghut. Een prachtige wandeling ondanks het feit dat we de eerste dag, na uit een zonnig en warm Davos vertrokken, al snel in de regen, natte sneeuw en hagelbuien terecht kwamen.
Bij de eerste hut wilde onze ‘gastvrouw’ geen vuur maken voor de bezoekers, terwijl onze kleding doornat was en de temperatuur onaangenaam beneden de 5 graden was gedaald. De regen bleef de hele nacht gestaag uit de hemel vallen. De volgende ochtend was het waterkoud en vroegen we ons vertwijfeld af of we nog wel zin hadden verder te gaan. Met de mededeling dat het weer toch echt zou opknappen vandaag begonnen we aan onze tweede dag en ja hoor, na twee uur wandelen klaarde het weer op en begon het feest.
De overige 3 dagen wandelden we verder in aangename temperaturen bij een lekker zonnetje. Genoten we van prachtige vergezichten en vonden we het eigenlijk alleen even spannend worden op het steile gedeelte bij de laatste klim naar de top van de Fuorcia Pischa. De rest was goed te doen, hoewel we ons wel afvroegen hoe we het er bij slecht weer zouden hebben afgebracht. De markeringen waren niet overal even duidelijk en we waren blij dat het niet mistig en regenachtig was.

Klik hier om een foto-impressie te bekijken

Frankrijk

Tue, 12 Jul 2005 17:04:36 +0200

In 2005 genoten wij een heerlijke vakantie in Frankrijk, ergens in de buurt van Orlargues, midden tussen de bekende Languedoc wijnstreken. Vandaar maakten we leuke uitstapjes naar Sète, Carcassonne en charmante dorpjes in de buurt.
Klik hier voor een foto-impressie

Zanzibar

Mon, 3 Jan 2005 11:39:56 +0100

Zanzibar Island.
Als toetje na vier prachtige weken In Tanzania verkenden we Zanzibar nog even.
Heerlijk uitgewaaid, gesnorkeld, gedoken, achter dolfijnen aan geweest en me verwonderd over de cultuur van dit eiland, waar 100 jaar geleden nog 30.000 slaven per jaar verhandeld werden.

Stonetown, helaas maar een uurtje geweest, maar wat een prachtig zooitje!

Bekijk het fotoalbum

Tanzania

Wed, 8 Dec 2004 17:04:33 +0100

Na in 1992 en 1996 al van Afrika geproefd te mogen hebben in Zuid Afrika, ervaringen die naar meer smaakten, mocht ik dit keer, eind 2004 voor HT Wandelreizen naar Tanzania. De eerste 3 weken 'coverde' ik diverse safari's in Tarangire N.P., Lake Manyara N.P. en de Ngorongoro krater, maakte ik een trek van 4 dagen door het land van de Maasai, over de Crater Highlands en beklommen we achtereenvolgens de Oldoinyo Lengai (2800m), de Mount Meru (4566m) en de hoogste berg van Afrika, de Kilimanjaro (5896m) . Daarna plakten we er nog twee weken vakantie aan vast met onze families, waarmee we, na eerst met de kinderen voor de tweede keer Lake Manyara en de Ngorongoro krater bezochten, ook in de gelegenheid kwamen met de bushmen op jacht te gaan. Daarna bezochten we Serengeti N.P. en Zanzibar. Kortom een mooie tijd, waarin we alle toppen haalden die we moesten halen en waar ik digitaal zo'n 1500 prachtige opnamen maakte op 14 miljoen pixels met de Kodak DCS pro slr/n. Een prima camera, maar achterhaald door de tijd...
Safari's-Tarangire N.P

Van safari's kan ik niet genoeg krijgen. Geluk zit in kleine dingen, een kudde olifanten, een cheetah die over een sloot springt, een leeuw die in een boom ligt te slapen, een hardlopende giraffe of een paar impala's die ineens op je af komen rennen. Ik vind het allemaal prachtig! Om het e.e.a. zo goed mogelijk vast te leggen werkte ik veel met een 2x teleconverter op de 80-200 mm, waardoor ik een bereik had van 400 mm.

Ngorongoro krater

Lake Manyara

Serengeti N.P.

Ma'asai Trek
Na de safari's in hobbelende jeeps te hebben doorgebracht, was ik blij dat het wandelen begon. De 4-daagse trek over de Crater Highlands was wat mij betreft één van de hoogtepunten van deze reis! Weidse natuur in een glooiend landschap, lekker weer en een prettige temperatuur, gecombineerd met het kennismaken met de Maasai, maakten deze dagen voor mij onvergetelijk.

De Ma'asai leven onder zeer primitieve omstandigheden. Kleine bedompte hutjes, donker van binnen met veel ongedierte en loslopend jong vee. Een bed met wat geitenvellen en een vuurplaats. Wat kalebassen als opslagflessen voor melk en bloed en wat pannetjes. Dat is waar de mensen het mee doen. Er zijn verschillende kralen waar de beesten ’s nachts in worden gestald. Deze ronde plaatsen zijn omgeven door grote hagen van takken en distels zodat de roofdieren er niet bij kunnen komen.

De roze flamingo’s in de Embakaai krater

Deze trotse mensen, die in uiterst primitieve omstandigheden leven, kun je niet zomaar ongevraagd fotograferen. Niet doen dus, anders is de kans groot dat ze erg boos worden! Altijd eerst toestemming vragen, hetgeen er in de regel op neer komt dat er over de prijs onderhandeld dient te worden.

Op onze 'vrije dag' brengen we een bezoek aan de Songo-stam. Deze stam is ooit door de Masai verdreven naar een weinig vruchtbare streek aan de grens met Kenia en leven dan ook nog voornamelijk van de jacht. Met pijl en boog uitgerust is men grotendeels afhankelijk van het wild in de omgeving.

De Oldoinyo Lengai

De beklimming van de heilige, actieve vulkaan, de Oldoinyo Lengai was misschien wel de heftigste van de drie. Klimmen van 1200 meter naar 2800 meter en weer terug, met 10 kilo fotoapparatuur op mijn rug, waarbij ik door mijn gebrekkige klimtechniek geregeld met handen en voeten moest klimmen, maakte deze beklimming voor mij zeker niet tot een pretje. Wat me wel deugd deed, was het verhaal te horen dat wie de top van de Oldoinyo Lengai haalt, ook de Kilimanjaro aankan.
Arusha, een aangename stad vol Afrikaanse sfeer.

Mount Meru
Mt. Meru is een slapende vulkaan. Een alleen staande berg die steil oprijst uit het omringende landschap. Op een hoogte van 2000 meter heeft de berg een doorsnede van zo’n 20 kilometer. De berg is bijna een perfecte kegel met een interne krater die omgeven is door steile kliffen. Op 2500 meter is er een stuk uit de muur gebroken zodat de top de vorm heeft van een hoefijzer. Tegen-over deze breuk ligt het hoogste punt van de berg op 4566 meter. De binnenkant van de krater bestaat uit 1500 meter hoge wanden die daarmee tot de hoogste van Afrika behoren. Een prachtige trek!

De beklimming van de Kilimanjaro
Dankzij de zorgvuldige opbouw van de reis door HT Wandelreizen wat betreft acclimatisering, had niemand last van hoogteziekte en hoewel het bereiken van de top zeker de laatste dag niet gemakkelijk was, was het toch goed te doen. Er op terugkijkend waren er misschien 3 momenten waarop ik het echt gevaarlijk vond, maar ja, wat zijn nu 3 momenten op 6 heerlijke dagen?

Moshi
misschien nog wel aangenamer dan Arusha, wat kleiner en overzichtelijker. Ook hier geldt weer, dat je niet alles ongevraagd kan fotograferen. Als je niet uitkijkt krijg je een banaan naar je hoofd...

Onderweg naar de Bushmen

De Bushmen
Na 's morgens vroeg te zijn vertrokken mogen we een ochtend mee op jacht met de Bushmen. Primitiever heb ik het nooit gezien. Alvorens de jacht te beginnen roken vader en zoon eerst een zware pijp met, naar we vermoeden een soort van marihuana. Het liefst schieten ze apen, ws. omdat ze die het lekkerste vinden. Wij hebben die ochtend geluk, in de zin dat zij geen geluk hebben en niets schieten. Scheelt ons een boel bloed en huilende kinderen. Als iemand van ons verdwaald en even later terug gevonden wordt door de vader, zegt deze ' dat het niet erg is om een stuk te gaan wandelen, maar dat hij de volgende keer dan wel een pijl en boog moet meenemen..' De mensen hier worden gemiddeld zo'n 50-55 jaar oud.

Bekijk fotoalbum

Tsjechië

Wed, 7 Jul 2004 13:10:37 +0200

In 2004 vierden wij voor het eerst onze vakantie in Tsjechië. Onze korte kerstvakanties in Praag smaakten al naar meer en daar goede vrienden van ons geregeld met enthousiaste verhalen terugkwamen uit Tsjechië leek ons dit het moment zelf maar eens een kijkje te gaan nemen. Vriendelijke mensen, prachtige natuur, goede wandelpaden, veel cultuur, uitermate goedkoop en... dat alles op nog geen 10 uur rijden van Nederland! Zeker de moeite waard!

Plaatsen om te onthouden zijn het Lipnomeer, Cesky Krumlov ( zonder meer een van de aardigste stadjes van Europa ) Telç ( bekend om zijn mooie plein ), Brno en het reuzegebergte.

Zowel in 2004 en 2006 bezochten we het kleinschalige gezellige festival ' Football and Music' in Mnich

Brno heeft ook wel wat. In 2006 waren we nog net op tijd waren om het Mies van Rohe huis te bezichtigen, voordat ze met de renovatie zouden beginnen. Prachtig huis, prachtige architectuur.

Bekijk fotoalbum

Italië - te voet van Florence naar Assisi

Tue, 6 May 2003 17:04:27 +0200

Te voet van Florence naar Assisi in 14 dagen - tekst Len van Kampen In de voetsporen van de heilige Franciscus van Assisi ( 1182-1226 ) bracht deze, oorspronkelijk 15-daagse pelgrimstocht ons in 2003 over de groene en bremgele heuvels van Toscane en Umbrië ( hoogste punt 1255 m. ), de uitlopers van de Apennijnen. We volgden de 245 km lange route, zoals die door Kees Roodenburg ( Een tweede franciscaanse voetreis: van Florence naar Assisi ) werd opgetekend. Hij zette een groot deel van de etappes uit, tevens gebruik makend van paden die door de Club Alpino Italiano zijn gemarkeerd, en heeft andere etappes en beschrijvingen verbeterd.

Hoewel de tocht voor ervaren lange afstandslopers bedoeld is, is het voor mij de eerste rugzak-tocht , met 13 tot 15 kilo bagage, afhankelijk van de hoeveelheid proviand ik voor ons samen met me mee draag. Nog niets vergeleken bij de circa 20 kg. van Dirk, die ook nog eens extra kilo’s aan camera en lenzen om zijn nek en middel heeft hangen.
Dag 1: Florence - Passo della Consuma: 16 km.
Anders dan in de tijd van Franciscus, 10 eeuwen geleden, verlaten wij Florence met het boemeltje Regionale naar S. Ellerno, waarmee we de eerste, inmiddels al lang geasfalteerde kilometers van de oorspronkelijke route overslaan. Tegenover het stationnetje begint het dan ècht. En om erin te komen zullen we gelijk ruim 1000 m. klimmen. Na nog geen vijf minuten schrik ik me rot van een bruin/groene slang die me stilletjes ligt aan te loeren. Hij lijkt niet van plan zich te verroeren. Voorzichtig er dan maar met een grote boog omheen. Als een voor twee tellend mens vervolg ik mijn pad, met mijn stokken als een blinde voor me uit tikkend in het hoge, natte gras. Regelmatig schrikken we weer op van geritsel. Al snel leren we het te herkennen als het zenuwachtige geluid van de talrijke hagedissen, en klimmen we zonder nog verschrikt op te kijken of te verstijven rustig door: met elke stap steeds een beetje meer ervaren. Na ruim 7 uur ploffen we moe maar voldaan neer op het eerste de beste, zonnige terras in Consuma. Na een biertje hijzen we onzelf nog eens overeind om voor een maaltijd naar de iets verder gelegen albergo/ristorante te gaan. We genieten er van de vorstelijke drie gangen maaltijd die ons wordt voorgezet. We kunnen er ook slapen, maar we zijn het erover eens: we sjouwen onze tent niet voor niets mee! Van onze goede vriend Peter, die in 2001 in 5 maanden van Utrecht naar Rome ook deze route liep, kregen we de tip voor een goede kampeerplaats in het bos, iets voorbij de pas (1060 m.) aan het begin van de volgende dag-etappe. Daar vinden we een open plek en slaan we onze blauwe tent op tussen de gele bremstruiken.
Dag 2: Consuma - Stia. 17 km.
Na de nachtelijke regenbuien begint de dag heerlijk fris. Terwijl de wolken openbreken pakken we de tent nog nat in. Dirk loopt met de kaart en routebeschrijving voorop. Ik volg hem blindelings, niet op of omkijkend naar markeringen, veel te druk met het goed neerzetten van mijn voeten op het keiige pad, blij met het goede profiel van mijn schoenen. Na de eerste paar kilometer raken we het spoor bijster. Met de zon al stevig brandend zit er niets anders op dan terug naar boven te klimmen. Daar vinden we de rood-wit markering met koeienstrepen op een platte steen geschilderd: hoe hebben we dat over het hoofd kunnen zien?! Na een paar uur lopen we het gehucht Gualdo binnen, waar geen sterveling te bekennen is. Gelukkig vinden we wel een watertap om onze flessen bij te vullen. Iets verder steken we een redelijk rustige en goed doorwaadbare beek over. Maar ik zie Dirk uitglijden en, zich vastklampend aan zijn camera, bijna als in slow-motion een smak op zijn zij maken. Behalve een gedeukte fles heeft hij geen pijn en is er verder niets beschadigd. Het blijft goed opletten, kompas- en kaartlezen, omdat de markering soms wel echt hele stukken ontbreekt, of de geverfde tekens al lang van een boom gebladderd zijn. We zoeken onze weg over dichtgegroeide paden met veel doornige struiken. In de routebeschrijving lezen we nu pas het advies een snoeischaar mee te nemen. Te laat, dus is het soms lastig en voorzichtig manouvreren om er zonder kleer- en huidscheuren doorheen te komen. Dan horen we opeens in de bosjes een gescharrel en een vervaarlijk gegrom: everzwijnen! We zien een stuk of vijf jonkies, de vader en/of moeder horen we alleen. Dirk blijkt niet het goede objectief op z’n camera te hebben: snel, maar rustig verwisselen. Iets te laat ‘pakt’ hij er nog net eentje die haastig de struiken induikt, kennelijk ook bang voor ons.
Na eerst nog een lange klim in de bloedhete zon is het de laatste kilometers alleen nog maar afdalen. Mijn voeten branden als we Stia in lopen, het eindpunt van deze dag. Tegenover het terrasje in het middeleeuwse centro zien we een fresco van Franciscus. “Hoe vond hij zijn weg eigenlijk”, vragen we ons verbijsterd af bij een heerlijk verkoelend glas bier, “op blote voeten of sandalen en zonder al die hulpmiddelen die wij hebben ?” Ook al lijkt een verkwikkende douche ons erg aantrekkelijk, we verkiezen het voor de nacht toch weer te kamperen boven een overnachting in de plaatselijke Albergio Falterona. De eigenaar van het café wijst ons de weg naar een recreatieterrein langs een riviertje net buiten het dorp. Ik kook er pasta met tonijn uit blik en tomatenpuree. Bij het afgieten valt de pan uit de handgreep en ligt de pasta tussen de kiezels. Hongerig als we zijn deert het beetje zand ons niet. Rondgegeten vallen we om een uur of negen bij het geruis van het stromend water in een soort coma om bijna het klokje rond te slapen.

Dag 3: Stia - Camaldoli. 15 km.
Gewekt door een kakafonie aan vogelgezang kijken we door de open tent uit over het al zonovergoten veld met rode klaprozen en het riviertje. Geen wolkje te bekennen. Het belooft weer een prachtige, doch warme dag te worden. In Casalino laven we ons aan het koele bergwater uit de tap op een pleintje. Bijna overal vinden we op onze route dergelijke waterbronnen. De Italianen zelf maken daar ook dankbaar gebruik van, en vullen er soms ladingen flessen mee. Na de lunch- en rustpauze wordt het zwaar voor ons: we stijgen op een laagbegroeide, bloedhete helling, zonder dat het einde in zicht wil komen. Ik moet regelmatig even stoppen om uit te puffen. Maar rusten maakt nauwelijks wat uit, want na een paar stappen trekt het zuur al weer in mijn kuiten. Bij elke stap ga ik in gedachten na wat ik aan overbodige zaken met me meezeul. Het weer is goed en ik kan me niet voorstellen dat het echt koud zal worden: “Dus die extra trui kan ik wel missen, en een paar van mijn T-shirts en die extra sokken ook wel. En ik kan ook net zo goed Dirk z’n tandenborstel gebruiken. Scheelt weer een grammetje”. Maar als we afdalen door het schaduwrijke en frisse berkenbos, vergeet ik het alweer.
We bezoeken de kluizenarij ‘Sacro Eremo’, een oase van serene rust, waar Franciscus op een van zijn pelgrimstochten een maand verbleef. Een oud Romaans keienpad brengt ons bij “Pensione La Foresta” in het dorp Camàldoli. We besluiten daar een kamer te nemen, want een echt bed en een warme douche hebben we nu wel verdiend, vinden we. “You look tired”, zegt een man als we het pension binnen wandelen. Hij blijkt de kok en heeft jaren geleden in Engeland gewoond. Ik kan mijn boekje “Italiaans op reis” terzijde leggen. Na een geanimeerd gesprek over onze voettocht, over Liverpool waar hij woonde en The Beatles, krijgen we een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld, met crostini’s vooraf, drie soorten vlees en allerlei groenten, afgesloten met een glas digestivo. Als ‘toetje’ ziet Dirk vanuit ons kamerraam nog net twee herten het bos achter het pension in vluchten.
Dag 4: Camàldoli - Badia Prataglia. 8 km.
Na onze gebruikelijke wakker-worden-koffie zijn we voor negenen alweer op weg. Het is gelijk klimmen geblazen, steil omhoog. Weer spelen de te lozen artikelen in m’n rugzak me door het hoofd. Rond het middaguur bereiken we het eindpunt van deze dagetappe. We kunnen in Badia Prataglia nog net voor sluitingstijd een boodschap voor ons avondeten doen. Op het schaduwrijke plein besluit ik toch echt wat van mijn overbodige spullen weg te doen. Dat scheelt me naar schatting zó wel een kilootje. Omdat het nog vroeg is, en de dagetappe van morgen ons best pittig lijkt, besluiten we vandaag alvast een stuk verder door te lopen. Voordat we onze rugzakken weer op de schouders hijzen gris ik toch weer mijn 15 jaar oude, zacht versleten lievelings T-shirt uit de prullenbak. Dan ben ik gereed voor de volgende klimpartij van ongeveer twee kilometer. Van die kilo minder op m’n rug merk ik niks. Die moeite had ik me kunnen besparen. Bovenop een winderige heuvelrug, ongeveer 5 à 6 km. verder en een uurtje of wat later, lopen we het gehucht Frassineta binnen: tien huizen en een waterbron. Terwijl Dirk stillevens schiet voer ik met mijn ‘Hoe en wat in het Italiaans’ een krom gesprek met twee stokoude, en al evenzo krom gegroeide vrouwtjes. Naar wat ik begrijp zou er in de buurt geen vlakke kampeerplek te vinden zijn. Behalve dan naast de kerk. En aangezien we toch pelgrims zijn, worden we uitgenodigd vooral daar ons kamp op te slaan: een idyllische plek in de luwte van een Romaans kerkje op het hoogste punt in het dorp.
Dag 5: Frassineta - Chiusi della Verna: ± 12 km.
De routebeschrijving belooft voor vandaag een zware dag met veel klimmen. Gelijk zien we weer een stel everzwijnen. Alleen de stekelvarkens, waar ik al ettelijke pennen van gevonden heb, houden zich goed schuil, en zullen zich ook later niet laten zien. Na een rustig steigende landweg met zo nu en dan nóg meer everzwijnen, komen we na ongeveer twee uur aan in Rimbocchi. We drinken er een overheerlijke espresso, om dan aan de echte lange klim te beginnen naar de Poggio Montópoli. Het is snikheet, maar ons pad is schaduwrijk. Bovenop de col hebben we een 360 º adembenemend panorama met recht voor ons, zuidwaarts, de berg La Verna met het Franciscaanse klooster waar we naar op weg zijn. Het pad leidt door een aangenaam koel, sprookjesachtig berkenbos, waar het licht door de zachtruizende blaadjes lichtgroen gefilterd wordt.
Hier en daar liggen stoere, bemoste rotsblokken, die speels door de goden lijken rondgestrooid. Ik had er niet vreemd van opgekeken als er elfjes hadden rondgevlogen. Anders dan ten tijde van Franciscus, die er onder begeleiding van het gezang van vele vogels aankwam, lopen wij op onze laatste gang onder het luiden van de klokken naar het indrukwekkend kloostercomplex. Franciscus bouwde hier in 1213 een kluizenaarswoning, waar hij zich regelmatig afzonderde. Voor pelgrims zou het hier gratis eten en slapen zijn. De vraag is of dit ook wel voor vrouwen geldt, maar we vinden niemand om dat aan te kunnen vragen. Nèt als we naar het dorp beneden willen gaan, komt er een groep goedgemutste, jonge Franciscaanse monniken aangelopen. Vrolijk gaan we met ze op de foto.
Buiten het dorp Chiusi vinden we een camping. Dat het ook in het voorjaar open is, is in Italie een uitzondering. Helaas blijkt er deze avond een disco-feest rond het zwembad gepland. Met de beat van Tom Jones resonerend in onze borstkas dreunen we wonder boven wonder toch in slaap.
Dag 6: Chiusi della Verna - Pieve San Stefano. 17 km
Alleen toen de muziek rond 02.00 uur opeens ophield werden we allebei even wakker. We doen het rustig aan en nemen in Chiusi eerst nog een cappuccino. Het eerste gedeelte steken we een stuk af. Deze alternatieve route blijkt een spannende afwisseling op al de rust en het natuurschoon te bieden: eerst raast er een wielerploeg langs ons, om iets later overdonderd te worden door een horde crossmotoren. Ik kan net op tijd de berm in springen om niet door zo’n schreeuwend kreng gegrepen te worden. Aan de doornenstruiken haal ik mijn benen open, maar verder blijf ik ongedeerd. Een motorrijder steekt voorbij scheurend zijn hand op als teken van excuus (?). Ik heb het hem alweer vergeven als we een paar honderd meter verder over een schilderachtig, paars gebloemd heideveld lopen. We krijgen er de pas in, maar het plezier is van korte duur. Voor de zoveelste keer verdwalen we. Het te volgen pad over een open veld kunnen we maar niet ontdekken. Terug dan maar en nog eens proberen. Uiteindelijk ontdekken we een doorgang tussen een siamese tweeling-boom door, waarna het pad heftig steil omhoog loopt. Op het heetst van de dag bereiken we hevig zwetend de heuvelrug.
Met uitzicht over de groene heuvels met roodgevlekte klaproos-velden, de gele brem en de cipressen is het weer heerlijk wandelen. Zonder moeite vinden we het in de routebeschrijving beloofde hotel Il Granducato in San Stefano. Het is alleen gesloten wegens verbouwing. Een veilige kampeerplaats ligt 8 km. buiten onze route. Volgens de kok van een pizzaria is er wel slaapplaats in het plaatselijke Asilo Infantile, twee straatjes verder. Eerst maar iets eten, dan gaan we er zo wel heen. Voor de poort wordt er na lang bellen en wachten open gedaan door een meisje van een jaar of zestien. Het blijkt een opvanghuis voor jongere vluchtelingen. Er wordt voor ons geïnformeerd naar de mogelijkheid een kamer te huren, maar de man die daar over gaat is niet te vinden. Gelaten blijven we in de zwoele avondlucht op de sfeervolle binnenplaats zitten, en kletsen met de steeds groter wordende groep jongeren. Wat ons betreft rollen we hier onze slaapzakken uit. Dan komt er een allerliefste non met stralend heldere ogen ons vertellen dat we als pelgrims zeker bij de koster naast de kerk kunnen overnachten. In optocht met al de jongeren togen we er heen. Eén van de meisjes voert het woord voor ons met de wat norse koster. Dat we niet getrouwd zijn, daar liegen we maar om, en we krijgen een heerlijke kamer.

Dag 7: Pieve San Stefano - Sansepolcro. 23 km.
Langs de rivier de Tiber verlaten we het stadje om gelijk weer omhoog de heuvels in te trekken. Hoe goed ik ook van te voren mijn benen masseer, mijn spieren rek en strek, het eerste uur moet ik mezelf steeds door de pijn in mijn kuiten heen trekken. Bij de eerst volgende, lastige en eindeloos lijkende afdaling met losse stenen en rotsblokken, krijg ik last van m’n rechterknie. En als ik even niet oplet ga ik onderuit, terwijl Dirk fluitend en haast huppelend ver voor mij uit gaat. Zelfs de oversteek over het stuwmeer Lago di Montedoglio met imposante vergezichten kan me niet echt meer bekoren. Ik heb gewoon mijn dag niet.
De laatste 8 kilometer gaan over een lange, rechte weg door het brede en vruchtbare dal van de Tiber met vredige gehuchtjes: ergens daar in de verte ligt ons einddoel van vandaag. Aan weerskanten van onze weg liggen weids uitgestrekte tabaksplantages, maar ik beperk mijn blikveld tot een halve meter voor me, mediterend op mijn ademhaling. Want zodra ik voor me uit kijk om iets van een einde in zicht te krijgen zakt me de moed in mijn hete schoenen. Op het terras van Tiberno Bar in Falcigiano drinken we het koelste water, het meest sprankelende, gouden bier en eten we de heerlijkste pizza. In de bar kunnen we ook nog eens buskaartjes kopen naar Sansepulcro, om zodoende de laatste 3 kilometer over asfalt langs een drukke verkeersweg te kunnen vermijden. Als stuntelige rugzakkers, die overal aan blijven haken en tot grote hilariteit van onze mede-passagiers in het gangpad komen vast komen te zitten, bereiken we staand op deze, voor ons toch luxe manier het middeleeuwse, prachtig geconserveerde Sansepulcro. Bovendien worden we voor de deur van een albergo afgezet, zodat ik nauwelijks nog een stap hoef te zetten. Onder de harde douchestraal spoel ik al mijn leed van vandaag van me af. Zo blij als kinderen zijn we als we die avond onverwacht in een rommelig van-alles-wat-winkeltje een nieuw busje camping-gaz van het type Twister 270 vinden. Onze onontbeerlijke ochtend-oplos-espresso is hiermee voor de rest van de reis verzekerd! In de routebeschrijving wordt aangeraden om hier een rustdag in te lassen, omdat er veel schoons te bewonderen valt. Maar wij hebben nog maar zeven dagen voor de resterende 131 kilometer. Morgen dus gewoon weer in de benen!
Dag 8: Sansepulcro - Montecasale-Lama. 18 km.
We verlaten het pitoreske Sansepulcro via een oude stadspoort en komen over een karrenspoor al ras op een schaduwrijk bospad. Het relief op de buitenmuur van het voormalig klooster van San Martino wijst ons op de goedentierendheid van deze heilige, wat ik snel weer vergeet als ik opeens oog in oog sta met een dikke groen/bruine slang: Brrrûh! Nog geen 100 meter verder zig-zaggend en steil klimmend hoor ik boven me in het donkere bos een oerkreet van Dirk. Bijna was hij bovenop een vergelijkbare slang gestapt, als ware het een tak of boomstronk. We zijn weer alert. Het klooster Montecasale, “één van de aardigste franciscaanse kluizenarijen”, bereiken we rond een uur of één en is het gesloten. We lunchen er, genietend van het wat heiige, maar toch prachtige panorama. We ontdekken dat we in de vier uur van deze ochtend pas 5 kilometer zijn opgeschoten: een heftige klim dus. De rest van de dag gaan we echter alleen nog bergafwaarts. Ik weet niet wat ik liever doe, want nu beginnen mijn voeten voor het eerst te branden en te knellen. In Lama gaan we naar het adres van de ‘Agriturismo Il Barbarossa’ in de veronderstelling dat dit een soort kampeerboerderij is. We kunnen er echter alleen een apartement huren wat we veel te duur vinden. Op zoek naar een vrije kampeerplek vragen we met ons ‘steenkolen-italiaans’ aan een vrouw toestemming om op het veldje naast haar huis te staan. Ze begrijpt ons niet en dochterlief wordt erbij gehaald. Dan komt ook (schoon)zoon of echtgenoot erbij. Hij weet wel een goede plek bij (een?) castello. “Romantisch bij een kasteeltje !”, denken wij. De vraag "quanto chilometro?" wordt luchtig weggewoven, en voor we het weten worden liggen onze onze rugzakken in de achtebak en zitten we bij hem in de auto. Vanaf de achterbank zie ik op de teller dat we in zó 5 kilometer door het landschap zoeven, acht, negen, tien kilometer,… in nog geen 15 minuten!! We rijden door een grauw en troosteloos industrieterrein. Als we stoppen staan we onder een viaduct met een razende snelweg er overheen. Vriendelijk zwaait de man ons gedag en weg is hij. Beteuterd lopen we het terrein op. Niks kasteeltje of romantiek. Het terrein blijkt een verlaten kampeerplek voor campers te zijn met kiezel- en asfalt-plaatsen.
Hoe komen we hier in Godsnaam weer weg?! Na een vorstelijke pasta Bolognese komt de proprietario in een dikke Mercedes aanrijden. Met handen en voeten leggen we onze strop uit, en vragen zo goed en zo kwaad als we kunnen of hij voor morgenochtend een taxi voor ons wil regelen. We vertrouwen er maar op dat het goed komt en kruipen giechelig in onze slaapzakken.
Dag 9: Lama ? San Felicita – Bocca Serriola. 18 km.
Om 08.15 uur staat een taxi voor onze neus en om half negen staan we weer in Lama. Het eerste deel van deze dag gaat door het dal waar een bedrijvigheid van tabaksplantsters en houtzagers is. Iedereen kijkt op en lacht ons vriendelijk na. De temperatuur loopt al snel op, en op het voornamelijk schaduwloze pad wordt de hitte al snel verzengend. Het zweet gutst ons van het lijf. Als een Godsgeschenk is daar opeens een turquase bergmeertje.
Zonder ook maar een seconde te hoeven nadenken ga ik uit de kleren en duik in het zalig koele water. Dirk loopt door om te kijken of er bij het hoger gelegen huis water te scoren is, want we zijn alweer door onze vier liter heen. Als ik aan de kant klim trap ik op een 2 cm. lange doorn die zich diep mijn hiel inboort. Het loopt vervelend, maar ik had er de frisse duik niet voor willen missen. Bocca Serrriola blijkt in tegenstelling tot wat we hadden verwacht een nederzetting van niks: wel geteld drie huizen, waaronder een ‘Refugio Escursionistico’, waar we dachten te kunnen overnachten en wat inkopen te kunnen doen. Het gebouw is echter gesloten, en nergens is enig leven te ontdekken. Wel vinden we een kraan, en op het pick-nick veldje slaan we onze tent op. Met het laatste restje kaas, ham, en een stuk wortel, knoflook, mijn pas gekochte pittige italiaanse kruiden en een zakje cup-a-soup lukt het me in ieder geval toch een verrassend smakelijke pasta te maken. Dan komt er plots een VW-busje aan met een Duits echtpaar. Zij vertellen ons dat er achter de heuvel een bar is, hemelsbreed nog geen 50 m. verder. Dirk springt op van enthousiasme: toch nog de finale Euro-cup wedstrijd Juventus - Milan kijken! De bar is echter gesloten, maar als de baas de teleurstelling op onze gezichten leest worden we uitgenodigd om bij de familie boven in hun huis te komen kijken. Daar zitten we dan op de bank met opa, oma, dochter en twee kinderen, Alessio en Aurora. De jongen oefent graag zijn Engels en houdt de conversatie voor ons gaande. Op een foto aan de muur staat een groep meisjes met hun armen uitgestrekt in de Hitler-groet. We kijken er maar niet te lang naar en zeggen er al helemaal niets over. Als knabbeltje krijgen we van opa tuinbonen in onze schoot gegooid. Veel te laat voor ons doen kaggelen we na een hartelijk afscheid in het pikkedonker naar ons tentje.
Dag 10: Bocca Serriola - agriturismo La Cerqua. 17 km.
De eerste kilometers denderen we vol goede zin de heuvels af. Maar er klopt iets niet, volgens mij moeten we eerst een stuk naar het noorden terwijl we oostwaarts lopen, en ik roep Dirk. Mopperend komt hij weer terug: hij liep net zo lekker. Ik zie het maar als een opwarmertje. Als we de Sientero Italia hebben gevonden gaat het verder lekker: er zijn duidelijke markeringen en onze benen voelen goed. Voor het eerst merk ik hoe sterk ik ben geworden als ik zonder al te veel gepuf de heuvels neem. Mijn rugzak voel ik eigenlijk niet eens meer, alsof het met mij als Quasimodo vergroeid is. Ik geniet van de kale, ruige omgeving, afgewisseld met schaduwrijke bossages. Beneden mij springt er een ree over een veld. Nog binnen de vijf geschatte loopuren komen we aan bij de Agriturismo La Cerqua, een sfeervolle, ecologische boerderij van het echtpaar Martinelli. Hoewel ze officieel geen kampeerplek hebben mogen we onze tent op het veldje naast het zwembad zetten. Na een douche en een duik nestelen we ons onder een parasol in de comfortabele stoelen aan het azur-blauwe water. Glaasje bier erbij, een boek …., heerlijk! ’s Avonds krijgen we een vorstelijke drie gangen maaltijd met producten van eigen grond, en een karafje home-made biologische wijn. Om negen uur gaan we rozig op een oor, want morgen wordt een zware dag.
Dag 11: La Cerqua - Gubbio. 31 km.
Na nog geen uur lopen we het historische Pietralunga binnen, met fraai gerestaureerde palazzi en een opvallende vijfkantige Longobardische toren uit de zevende eeuw. Er is een gezellige markt en we vleien ons neer op één van de zonnige terrasjes.
We komen erachter dat er vanuit hier ook een bus naar Gubbio gaat, waar we volgens onze planning morgen eigenlijk alleen doorheen zouden komen. Dan zouden we de twee etappes van acht en tien kilometer in één dag doen, omdat we anders niet op tijd voor de trein in Assisi aan zouden komen. We hoeven elkaar maar even aan te kijken en weten het: wij gaan met de bus! Na tien dagen hebben we allebei behoefte aan een rustiger dag, en bovendien lijkt het ons leuk om wat langer in Gubbio rond te wandelen. Volgens de overlevering temde Franciscus hier een bloeddorstige wolf, en bewerkstelligde hij het verbond van vrede tussen de stad en de wolf. Bij aankomst springt het Romeinse amfitheater (uit de eerste eeuw) direct in het oog. In één van de vele smalle straatjes vinden we al snel een kamer in een albergio. Het heeft een twee-persoonsbed met een heerlijk luchtig donzen dekbed. Voor het eerst deze reis slapen we weer eens samen onder één deken …..

Dag 12: Gubbio - klooster San Pietro in Vigneto. ± 15 km.
In plaats van de 10 km. van deze dagetappe lopen we vandaag wat verder door, om morgen een iets minder zware dag te hebben. Vanaf de heuvels aan de andere kant van het dal zien we hoe indrukwekkend Gubbio tegen de Apenijnen is opgebouwd. Voor een groot deel loopt onze route over een lange heuvelrug vanwaar we formidabele vergezichten hebben. Bij het bidkapelletje van Ripe vinden we een schrift met teksten van de ons voorgegane pelgrims. We vinden het stukje dat onze vriend Peter september 2001 schreef: na 3 _ maand wandelen voelt hij zich eenzaam en mist hij zijn vrouw en kinderen. Plotseling trekken boven ons hoofd donkere wolken samen. Het begint eerst wat dreigend te rommelen en geleidelijk aan steeds harder te donderen. De eerste druppels vallen om even later in een hoosbui los te barsten. Goed op elkaar ingespeeld zetten we in no-time onze tent op voor het klooster San Pietro in Vigneto, dat door één zwijgzame monnik wordt bewoond. Al eeuwen lang zouden hier pelgrims gastvrijheid hebben genoten. Als het even droog is sta ik er voor een gesloten hek met een bord "Non si viseta/no visit". Terug in de tent breekt de hel pas echt goed los met keiharde onweersknallen en seconden lang aanhoudende bliksemflitsen rondom ons. Alleen schietgebedjes kunnen ons nu nog bescherming bieden.
Dag 13: San Pietro in Vigneto - Valfabbrica. ± 17 km.
In de mist pakken we de natte tent in en lopen we het karrenspoor af op weg naar Valfabricca.
Al snel trekt de mist op en breekt de zon door. Door de hoge luchtvochtigheid is het drukkend warm en zweten we als otters. Gelukkig kunnen we op tijd onze flessen bijvullen bij een verlaten, statig en typisch Umbrisch landhuis, omgeven door al net zo statige cipressen. We lunchen bij het kasteel Biscina boven op een heuveltop. Het zou een geweldige kampeerplek zijn, maar we hebben geen tijd om hier te blijven. Morgen moeten we om half vier in Assisi zijn om onze trein terug naar huis te halen. Na een paar honderd meter bereiken we een gloednieuwe, vers geasfalteerde weg die nog gesloten is voor verkeer. We volgen deze weg over zeven kilometer met panoramisch uitzicht over het dal met een stuwmeer, om daarna het bos in te trekken. Tijdens de laatste lootjes breekt er voor ons in de heuvels weer een onweer los, maar wij houden het droog. In het eenvoudige hotel Villa Verde worden we hartelijk onthaalt door de gastvrouw. Ze reageert geamuseerd op mijn stuntelige Italiaans: "Benissimo, bella!", en ze gaat er onnavolgbaar op in. Ik kan alleen nog wat schaapachtig glimlachen. Thuis misschien toch eens een cursus gaan volgen, want ik vindt het een heerlijk klinkende taal. En ik kom hier vast en zeker nog eens terug.

Dag 14: Valfabbrica - Assisi. 15 km.
Aan het vroege ontbijt bestuderen we de kaart. Een groot deel van de route blijkt langs drukke en minder drukke verkeerswegen te lopen. Het lijkt ons eigenlijk niet zo aantrekkelijk, en tijd om Assisi te bewonderen zullen we met de geschatte looptijd van 5 à 6 uur niet hebben. We informeren naar de mogelijkheid om een bus te nemen, maar die komt hier pas overmorgen weer langs. Een taxi dan misschien? Dan maar niet in de voetsporen van Franciscus door de Porta San Giacomo, waar door hij eeuwen geleden na zijn bezoek aan Florence in zijn geboorteplaats terugkeerde. De vrouw van het hotel duikt achter een gordijn door de keuken in. Even later blijkt zij iemand voor ons geregeld te hebben, die ons met zijn auto wel naar Assisi wil brengen. Zo komen we daar prinsheerlijk al om negen uur 's ochtends aan, met genoeg energie in de benen voor een rondwandeling door de stad en het bezoeken van de vele historische bezienswaardigheden. Ruim op tijd zijn we bij het station, zo'n 3 kilometer ten zuiden van de stad. Als onze trein arriveert nemen we, ondanks ons 'gesmokkel', als toch veel meer ervaren langeafstandlopers afscheid met de franciscaanse groet: PACE E BENE!
INFORMATIE
Beste tijd
De beste en mooiste tijd om te gaan is het voorjaar/vroeg zomer (mei en juni). Het is er dan op z’n groenst en alles staat in bloei, en je hebt de meeste kans op aangenaam wandelweer. In de zomermaanden is het erg warm. September en oktober zijn wat betreft de temperatuur ook goede wandelperioden.
Reis
Trein heen Utrecht - Florence, terug Assisi - Utrecht. Met de hogesnelheidstrein van Utrecht naar Köln waar je overstapt op de nachttrein naar Milaan. Mis je deze aansluiting vanwege vertraging, dan kan je blijven zitten tot Frankfurt om daar alsnog de overstap te maken. De volgende ochtend stap je in Milaan over op de trein naar Florence. Voor de terugreis komt het stuk van Assisi (het station ligt 3 km. ten zuiden van de stad) naar Florence er bij. Kosten retour, inclusief couchette voor de nacht: ± € 330 , -- p.p.
Gidsen
Een tweede franciscaanse voetreis: van Florence naar Assisi. Kees Roodenburg, Den Haag 1ste editie, oktober 2000, en het Supplement, december 2002. Hierin wordt de route per dagetappe beschreven met bijgevoegde stafkaartjes van het Instituto Geografico Militare (schaal 1:25.000). Beide boekjes zijn te verkrijgen bij de meeste reisboekwinkels in Nederland, en bij het Dienstencentrum van de Franciscaanse Beweging, Van de Does de Willeboissingel 11, 5211 CA Den Bosch. Tel. 073 – 613 13 40.
Umbrië, in de voetsporen van Franciscus. Geerard Pieter Freeman, Haarlem, Gottmer 1998, 2de druk. ISBN 90.257.29.94. Deze reisgids is een prima aanvulling op de hierboven genoemde gids van Kees Roodenburg, en biedt ook achtergrond informatie voor wie geinteresseerd is in de franciscaanse geschiedenis en spiritualiteit.
Kaarten
Stafkaarten van de gebieden zijn verkrijgbaar bij het verkoopadres van het Instituto Geografico Militare, Viale Strozzi 10 in Florence, vlakbij het station SMN. Openingstijden: maandag t/m vrijdag tussen 8.30 en 12.30 uur.
Vier andere suggesties voor modernere kaarten zijn:
- Pratomagno, carta dei senteiri, scala 1:25.000, editie 1996.
- Parco Nazionale delle Foreste Casentinesi Monte Falterona e Campigna, carta escursionistica, scala 1:25.000, editie 1998.
- Tra L’Arno e il Tevere, carta dei sentieri, scala 1:25.000, editie 1998.
- Valtiberina e Marca Toscana, carta dei senteiri, scala 1:50.000, editie 1994.
Overnachten
In de gids van Kees Roodenburg wordt voor elke dag aangegeven waar je een slaapplaats kunt vinden, meestal in de goedkopere, maar prima hotels, en in zogenaamde albergo’s en agriturismo’s (een soort slapen op de boerderij). Kosten voor een tweepersoonskamer per nacht variëren rond de € 50,00.
Campings zijn er op de route nauwelijks, of ze zijn pas vanaf juni/juli open, behalve de camping in Chiusi della Verna die al vanaf 1 april open is. Wildkamperen is op sommige plekken goed mogelijk. Soms moet je daarvoor de dagetappe iets aanpassen door een kilometer of wat door te lopen of iets eerder voor het einde van de etappe te stoppen. In dorpjes/stadjes is het soms mogelijk gewoon in de plaatselijke speeltuin je tent op te slaan, of op het recreatieterrein, zoals in Stia. Zeker wanneer je daar eerst toestemming voor vraagt aan de caribinieri, zoals ons is gebleken.
Bekijk fotoalbum

Italië - te voet van Assisi naar Rome

Thu, 6 Sep 2001 17:04:24 +0200

Van juni 2001 tot oktober 2001 wandelde Peter, een goede vriend, van Utrecht naar Rome. Daar ik altijd al de wens had om Toscane eens te mogen fotograferen, spraken we af elkaar half september in Italië te treffen. Daar Peter sneller liep dan verwacht, werd het echter niet Toscane, maar Umbria en Lattium, waar ik mijn voetsporen naliet. Tien dagen lang liepen we iedere dag een kilometer of twintig. Peter in topconditie en ik voor het eerst met rugzak en nieuwe camera. De eerste dag werd ik in een moordend tempo bij een temperatuur van 25 o C over een 'heuvel' van 1200 meter gejaagd.. Ach, los van de spierpijn de eerste dagen werd het geweldig. We liepen van Assisi richting Rome. Onderweg ontmoetten we vriendelijke mensen, aten we vijgen van de boom, genoten we van de natuur en van prachtige, nog bijna middeleeuwse dorpjes als Spoleto, Spelo, Monte Falco, Polini en Greccio. ( Met dank aan Kees Roodenburg, die de route uitzette en het e.e.a. beschrijft in het boekje 'een Franciscaanse voetreis.')
In 2003 liepen wij ook de route van Florence naar Assisi. Klik hier voor een uitgebreid reisverslag.

Patagonië

Wed, 16 Feb 2000 17:04:17 +0100

Van 6 december 2001 tot 5 januari 2002 verbleef ik met een uniek leuke groep mensen in Patagonië.
Onze reis begon in Bueno Aires, Argentinië. Wij waren daar net voordat de pesa los gekoppeld werd van de dollar. Rellen en plunderingen zagen we niet, wel veel sombere gezichten en een demonstratie. Pas later realiseerde ik me hoe ernstig het was. Een land in diepe depressie. Grote rijen bij de banken, iedereen bezig met het 'scoren' van dollars omdat ze de bui al zagen hangen. Bevreemdend, dat een land, wat toch qua 'beschaving' en economie een beetje op Nederland lijkt, zo te zien afglijden. Ook daar dachten de mensen toch jaren lang dat de 'sky the limit' was. En toen.. Architecten, psychologen, managers, makelaars, ondernemers, onderwijzers, zeg maar het grootste gedeelte van de middenstand, zat ineens zonder baan. Ze zagen hun spaargeld gehalveerd of hun schulden verdubbeld. Een uitkering kregen ze niet....

Nadat we twee dagen hadden geacclimatiseerd, streken we neer in het duizend kilometer zuidelijker gelegen Puerto Madryn. Bij een heerlijke temperatuur brachten lange busreisjes over de pampa's ons in de buurt van de walvissen, de zeeleeuwen en de pinguins.

Direct achter Ushuaïa reiken de Montes Martial naar de hemel. Deze bergen, waarvan alleen de hoogste toppen boven de 1000 meter uitkomen, zijn niettemin bedekt met sneeuwvelden en kleine gletsjers. De tweedaagse trektocht liep achter deze bergkam over een pas van ongeveer 800 meter hoogte. Het pad, soms niet meer dan een vaag spoor door het bos verdween hier en daar in een ijskoud riviertje. Op ongeveer 500 meter hoogte lag de boomgrens (!) en de laatste 2 uur voor de pas hadden we dan ook afwisselend sneeuw en rots onder onze voeten.

De trek van vier dagen in de Parque Nacional Los Glaciares was werkelijk prachtig! Vooral de aanblik van de Mt. Fitzroy en de Cerro Torre met bijhorende gletsjers maakten diepe indruk op me.

Een heerlijk dagje uit naar de imposante Perito Moreno Gletsjer..

Van Calafate trokken we per bus in naar Puerto Natales in Chili. In Puerto Natales zou ik wel willen wonen! Dit sfeervolle havenstadje aan de Sena de la Ultima Esperanza, de "rede van de laatste hoop" straalde een zalige rust uit. Ontspannen mensen, lekkere zalm, voetbalwedstrijdjes op zondagmiddag, wat flaneren langs het water bij een aangename temperatuur en charmante huisjes..

Vanuit Puerto Natales vertrokken we voor een zesdaagse trek naar het Parque Nacional Los Glaciares, alwaar we de eerste dag reeds de Torres del Paine mochten aanschouwen.

Tijdens ons 'rondje park' hadden we, de dag voordat we de pas zouden oversteken te kampen met uitermate regenachtig, slecht weer ( een regenbuitje van 24 uur..), waardoor het zelfs even de vraag werd of we überhaupt de pas over zouden kunnen... 's Avonds droogden we onze kleren in een lekkend schuilhutje boven de vlammen van een vuurtje in een oude oliedrum. Gelukkig klaarde het weer die nacht om een uur drie op en de volgende dag, kwamen we, na twee uur geploeter in een blubberig moeras, op de pas aan. Een stevige klim, sneeuw, zon, een aangename temperatuur en... ineens ligt daar dan die gigantische Grey-gletsjer, die van het grote Zuid-Patagonische ijsveld afkomt. Afmetingen die niet te bevatten zijn. Prachtige vormen, die dansten met de zon en de evenzo mooie wolkenluchten. Een heerlijk, welhaast euforistisch gevoel daalde over ons neer. Mooier kon het niet!

Aan alle mooie dingen komt een eind.. op 31 december vlogen we naar Puerto Montt, alwaar ik, na een gezellig oud en nieuw, afscheid moest nemen van deze unieke groep mensen.

Met de Patagonia express toog ik vervolgens richting Santiago. De terugtocht was min of meer ingezet. Mijn hoofd vol met indrukken, mijn rugzak vol met filmrolletjes. Wat een reis!
Bekijk fotoalbum

Nepal

Sun, 8 Nov 1998 17:04:14 +0100

Het verhaal van Nepal laat zich niet zo makkelijk neerschrijven. Woorden schieten al snel tekort en ook de foto's, die in de regel meer zouden moeten zeggen dan duizend woorden doen geen recht aan het onbeschrijfelijke gevoel wat over je neerdaalt wanneer je twee weken lang op grote hoogte wandelt door een gebied volkomen verstoken van alles waarvan wij denken dat we niet zonder kunnen. Geen electriciteit, geen stromend water, geen auto's, geen vlees, geen alcohol geen koffie. Wel lekker vegetarisch eten, heerlijke soepjes, thee en water. Dit gepaard aan de prachtige natuur, alsmede aan de weldaad die wandelen met zich meebrengt maakt dat Nepal je hoe dan ook thuis brengt bij jezelf. Wat een Topervaring!
( Met dank aan HT Wandelreizen.)

Langtang -Gosaïkunda
Twee weken lang, 's morgens om 6 uur op, wandelen tot een uur of vier 's middags en 's avonds om 8 uur op bed. Tussendoor stevige maaltijden en met wat geluk hebben we af en toe een warme douche. De dragers met 20 kilo bagage op hun rug dansen op hun slippertjes voor ons uit! Klimmen en dalen, op 2000 meter of op 4000 meter, het lijkt hen niet uit te maken en relativeert meteen onze eigen prestaties. Ondertussen genieten we de geuren, de overweldigende natuur en de rust. Uiteindelijk presteren we het naar 4700 meter te klimmen. Van het uitzicht moeten we huilen, zo imposant. Langtang, de heilige meertjes bij Gosaïkunda, wij waren er en zullen nooit meer dezelfden zijn.

Bekijk het fotoalbum

Mongolië

Wed, 6 May 1998 17:04:11 +0200

In mei 1998 had ik de eer om als gastfotograaf met HT Wandelreizen via Peking op ontdekkingsreis mee te mogen naar Mongolië. Een prachtig land alwaar je je al snel eeuwen terug in de tijd waant. Een onmetelijke ruimte bovendien! Ter vergelijk; in Nederland, waar we nu met vijftien miljoen mensen zijn, zouden 50.000 mensen wonen, waarvan 10.000 in Amsterdam. Mongolië is een land waar een paard nog meerwaarde heeft boven een auto met name omdat er amper wegen te bekennen zijn. Het is het land van de nomaden, meereisend met hun kuddes, een land zo weids dat je je al snel kleiner voelt worden. Na een verblijf van 2 dagen in Ulan Bataar vertrekken we voor onze trek.

Na overleg werd besloten onze trek aan te vangen op een punt ongeveer 3 dagen rijden van UB. In die 3 dagen reden we ongeveer 900 kilometer met twee 4-wheels aangedreven auto's. Na ongeveer 100 kilometer gereden te hebben over een weg vol met knoerten van gaten en bezaaid met glas van achteloos weggegooide flessen alcohol ( russische vodka?) hield de weg gewoon op en ging het verder op kompas, dwars door rivieren, woestijnachtige gebieden en bossen.

Na een paar uur rijden is er geen weg meer te bekennen. Natuur, alleen maar eindeloze natuur. Hier en daar wat nomaden of, zeer uitzonderlijk, ineens een tempeltje met wat huisjes. In Mongolië kun en mag je nog daadwerkelijk gaan wonen waar je maar wilt, ruimte genoeg.

Zover als ik kan kijken rotspartijen, steppes, woestijngrond, dan weer bos, de zon die opkomt, schaduwen die over het landschap glijden, absolute stilte. Ver in de verte een blaffende hond, een kudde schapen, een paar ruiters. Wat een natuur! Na twee dagen auto rijden komen we bij het stadje Kharkhorin, waar we een oud boeddhistisch klooster bezoeken met 108 Stupa's eromheen en waar we even later in een zandstormpje terecht komen.
Onderweg treffen we voornamelijk aardige nomaden, waarvan sommigen nog nooit een buitenlander gezien hebben. Een prachtig volk, gehard door strenge winters, levend van hun vee en van wat de natuur hen geeft.

Aan het einde van de tweede dag wandelen belanden we op zo'n 2000 meter in een gure hagelbui en daalt de temperatuur van een graad of 20 vrij plotseling naar om het vriespunt.
Gelukkig is het de volgende dag als we op 3500 meter de top van de heilige berg Suvraga Hairhan betreden beter weer geworden en hebben we absoluut een topervaring!

Op de terugweg zien we wilde paarden en komen we wat wolvenjagers tegen. Stoere, jonge knapen met grote geweren, die op het punt stonden het te gaan opnemen tegen enkele van de 13.000.000 wolven die in Mongolië leven.
3 dagen later zijn we weer terug in Ulan Bataar, prachtige ervaringen rijker!
Bekijk fotoalbum

Puerto Rico

Thu, 6 Mar 1997 17:04:08 +0100

Puerto Rico bezocht ik op mijn laatste reis in opdracht voor KLM. Een prachtig eiland, dat mag gezegd. 300 verschillende soorten bos, waaronder zelfs het enige tropische regenwoud. Het enige overigens wat te vinden is in de V.S. Dit is tegelijkertijd ook het ietwat vervreemdende aan Puerto Rico. Het valt onder de vlag van de V.S. en in die zin zie je ook veel Amerikaanse invloeden. ( Inderdaad, Big Macs, Burger Kings en andersoortige superstores.) Invloeden, die dus eerder verstorend werken, dan dat ze wat toevoegen. Puerto Rico heeft van zichzelf al veel te bieden. Gelukkig vind je dat wel terug. Met name de tijd dat de Spanjaarden er de scepter voerden heeft bijgedragen tot een prachtige cultuur, terug te vinden in o.a. architectuur en oude vestigingen. Ook heeft Puerto Rico de charme, die je op alle eilanden in de Caribische Zee aantreft. Hoogtepunt voor mij was een kano tocht bij volle Maan door een mangrove bos en vervolgens een half uur alleen op de Caribische Zee . Wat een gevoel van één zijn met de natuur!

Bekijk fotoalbum

Nederlandse Antillen

Sat, 12 Mar 1994 17:04:03 +0100

Toen ik het aanbod kreeg een fotoreportage te maken van zowel de bovenwindse als benedenwindse eilanden van de Nederlandse Antillen hoefde ik niet lang te twijfelen. Het waren leuke ervaringen, ook al vond ik de Antillen minder paradijselijk dan de reisbureau's ons graag doen geloven. Goed, er zijn prachtige stranden en elk eiland heeft zo zijn eigen charme, maar ik was toch ook wel geschokt om te zien wat voor puinhoop het op sommige plekken was. Met name de bende die Shell heeft achtergelaten en de grote hoeveelheden auto's op St. Maarten vond ik jammer om te zien. Het andere verval, inherent aan het zeeklimaat, vond ik daarentegen weer uitermate boeiend, zeker vanuit fotografisch perspectief. Volledigheidshalve moet ik hier zeggen, dat het eigenlijk niet gepast is de Antillen over een kam te scheren, elk eiland heeft zijn eigen identiteit en charme.
CURACAO

SABA
Saba is met name bekend om zijn typische architectuur en bloemenpracht. Spannend is het om op de kortste landingsbaan ter wereld te landen. Qua duiken schijnen de duikgronden bij Saba zelfs nog mooier te zijn als die van Bonaire.

ST. MAARTEN
Jammer van al die auto's. St. Maarten is voor mij van origine absoluut het mooiste eiland van de Antillen, De ene baai nog idyllischer dan de andere. Helaas is er wenig oorspronkelijks te bekennen in het nederlandse gedeelte. Te veel amerikaanse invloeden. De Franse kant is een stuk charmanter wat dat betreft.

ST. EUSTATIEUS ( STATIA )
een eiland zo klein, dat mijn komst groot nieuws was voor de plaatselijke journalist ( een fotograaf van KLM ), dat de burgemeester me de hand kwam schudde en ik ook nog de oudste inwoner van het eiland mocht ontmoeten.

ARUBA - gemoedelijkheid troef...

BONAIRE

Bekijk fotoalbum

Bangladesh

Wed, 6 Oct 1993 17:04:00 +0100

Bangladesh is het dichtsbevolkte land ter wereld met een geschat aantal inwoners van 120 miljoen op een oppervlakte die vier keer zo groot is als Nederland. Deze feiten geven meteen het kernprobleem van Bangladesh weer. Te veel mensen, te veel werkeloosheid en daardoor echte armoede. De grote massa is dagelijks bezig met het vergaren van eerste levensbehoeften.

Hoe raar het ook mag klinken, juist daar lagen voor mij de charmes van dit land. Daar waar in Nederland iedereen achter de computer zit, in zijn auto stapt en achter gordijnen verveeld 30 zenders op zijn tv afzapt, daar is in Bangladesh iedereen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op straat in de weer. Daar waar in Nederland alles machinaal en het liefst geautomatiseerd gebeurt, daar zijn de Bengalen meesters in handenarbeid....

Na een bizarre rit van ongeveer een half uur over hobbelige wegen in een uiterst oncomfortabel bestelbusje met een chauffeur van net achttien, die reed alsof er geen kinderen, honden en bejaarden op de weg liepen, stopten we, Godzijdank. Het eerste wat ik me gewaar werd was een soort getik, wat van de andere kant van een heuvel kwam. Het klonk zeer ruimtelijk, alsof het van honderden kanten te gelijk kwam. Boven op de heuvel zag ik ongeveer dit tafereel. Echt honderden mensen waren druk in de weer met bootjes en met het kapot tikken van stenen. Met hamertjes zaten ze die keien tot pulp te slaan. De bootjes zorgden voor de aanvoer. Dit is de enige plek in Bangladesh waar steen te vinden is. We besloten tot een boottochtje...

Stoflongen, ploeteren, dag in dag uit. De kinderen ook. Ik lekker in de boot, biertje, zak chips. Mijn stuurman trots op het feit, dat hij me dit mag laten zien. Ik begrijp niets van het waarom. Het Grote Waarom en dan is dit nog mild.

Op deze theeplantage was ik een paar dagen te gast. Een gebied ter grootte van de provincie Utrecht. Op het terras had ik een gesprekje met de manager, een aardige jongen van een jaar of 27. Hij vertelde me, dat deze mensen, Hindoes voornamelijk, de plantage niet mogen verlaten of anders niet meer terug hoeven te komen. Dat gaat al generaties zo! Ze verdienen 80 cent per dag, maar hebben een dak boven hun hoofd, medische hulp als ze ziek zijn en krijgen het eten tegen inkoopprijs. Daarmee hebben ze het al stukken beter dan de meesten!? "Just orders" zei de manager als antwoord op mijn vraag hoe hij met zijn personeel omging en even later zag ik hem vanaf zijn motorfiets tieren naar een paar vrouwen. Daar was ik te gast..

Op het vliegveld naar Dhaka bleek het vliegtuig ruim een uur vertraging te hebben. Tijd dus om nog wat foto's in de buurt te maken. In dat uurtje heb ik heel wat mooie platen mogen maken. Mooi omdat het zo'n andere werkelijkheid is als waaraan ik gewoon ben.
Een primitieve steenbakkerij, zoals er velen te vinden zijn in Bangladesh. Zelfs de ossen lopen er nog braaf hun rondjes. Binnen 5 minuten verzamelden de arbeiders zich om mij heen, me nieuwsgierig aangapend. Geen communicatiemogelijkheden, ja, veel lachen en me verstoppend achter de camera, doen alsof ik druk ben. Deze mannen verdienden ongeveer 40 eurocent per dag. En dan te bedenken dat ik in Dhaka, in het Sheraton hotel, de eerste avond 3 dubbele whiskey's achteroversloeg, die me uiteindelijk 69 euro kostten. In een islamitisch land is alcohol uit den boze. Bijna een halfjaarsalaris!! Absurde wereld.
Zie ook Dhaka